Η φιλοσοφία, μ' όλο που
αδυνατεί να μας δώσει με βεβαιότητα την αληθινή
απάντηση στις αμφιβολίες που η ίδια γεννά, μπορεί
να υποβάλλει πολλές δυνατότητες που πλαταίνουν
το πνεύμα μας και το απελευθερώνουν από την
τυραννία του εθίμου. ΄Ετσι, ενώ μειώνει το αίσθημα
της βεβαιότητας για το πώς είναι τα πράγματα,
αυξάνει σε μεγάλο βαθμό τη γνώση μας για το πώς
είναι πιθανό να είναι αυτά. Παραμερίζει τον
αλαζονικό κάπως δογματισμό εκείνων που ποτέ δεν
ταξιδέψανε στις περιοχές της λυτρωτικής
αμφιβολίας και κρατά ζωντανό το αίσθημά μας του
θαυμασμού με το να μας δείχνει γνωστά πράγματα
κάτω από μια άγνωστη σκοπιά».
Ράσελ Μπ., Τα προβλήματα της φιλοσοφίας
Τρίτη 18 Μαΐου 2010
Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010
M.M.E :Ανάμεσα στο μύθο και στην πραγματικότητα
M.M.E :Ανάμεσα στο μύθο και στην πραγματικότητα
Δικαίως τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έχουν χαρακτηριστεί ως κοινωνική μάστιγα, ως ‘’κοινωνικό ναρκωτικό’’, διότι έχουν τη δυνατότητα κατασκευής της πλαστής πραγματικότητας ή συγκάλυψής της και διαμορφώνουν ένα μονομερή και μεροληπτικό τρόπο σκέψης που δεν εξυπηρετεί τις σύγχρονες ανάγκες του ανθρώπου. Ενώ κυριαρχεί πληθώρα πληροφοριών, στην πραγματικότητα, ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται λιγότερα, με αποτέλεσμα να μη διαμορφώνει μια ολοκληρωμένη εικόνα της ενημέρωσης, που του παρέχεται
Αρκετές φορές η τηλεόραση προκαλεί στους μικρούς, αλλά και στα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, συναισθηματικές και γνωστικές επιδράσεις, χωρίς να δίνει την πραγματική εικόνα της ζωής. Δημιουργεί στους ανθρώπους, μέσα από τα διαφημιστικά κυρίως προγράμματα, ψεύτικες ανάγκες, μια εξωπραγματική πραγματικότητα που τους καθιστούν καταναλωτές αχρείαστων αγαθών και κίβδηλων ιδεών και αξιών
Μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κατασκευάζεται ένα ψεύτικο μοντέλο της πραγματικότητας που δεν έχει καμιά επαφή, καμιά σχέση με την αληθινή όψη της ζωής. Αυτό το μοντέλο της ψευδαίσθησης προσφέρει στον άνθρωπο μια αυταπάτη, με το πρόσχημα πως θα ‘’βιώσει’’ πρωτόγνωρες εμπειρίες. Ο άνθρωπος καταναλώνει τα προϊόντα που προσφέρονται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και έχει την αίσθηση πως κινείται σε χώρους διαφορετικούς από τους δικούς του, αποκτά μια κοινωνική ταυτότητα και θεωρεί πως παίζει κοινωνικούς ρόλους που στην αληθινή, στην καθημερινή του ζωή είναι ξένοι, άγνωστοι.
Η πραγματικότητα αυτή έχει βέβαια παγκόσμια διάσταση. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Πάουντερμεϊκερ, το Χόλυγουντ κατασκευάζει όνειρα προσαρμοσμένα στην αμερικάνικη επιθυμία με την προσδοκία ότι κάποτε θα πραγματοποιηθούν. Με ηχητικά εφέ, με τη μουσική επένδυση, με τα πλούσια χρώματα, στην τηλεόραση ή στον κινηματογράφο, προβάλλει μια ψεύτικη απεικόνιση της πραγματικότητας, ο μεταμφιεσμένος ρεαλισμός, με αποτέλεσμα τα πρόσωπα και τα δρώμενα να μοιάζουν αληθινά. Ο θεατής που παρακολουθεί τα προγράμματα αισθάνεται πως οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων είναι ακριβώς όπως απεικονίζονται στην οθόνη, και είναι πραγματικές. Όπως σχολιάζουν και οι κυριότεροι εκπρόσωποι της Σχολής της Φρανκφούρτης, οι Αντόρνο και Χορκχάϊμερ, όσο πιο πιστά γίνεται η αντιγραφή της πραγματικότητας μέσω της οθόνης, τόσο πιο εύκολα εξαπατώνται οι άνθρωποι και δε διακρίνουν την πραγματικότητα από την ψευδαίσθηση
Συνεπώς, τα Μ.Μ.Ε κατασκευάζουν μια εξωπραγματική πραγματικότητα που οι ήρωες αυτών γεννιούνται υπεράνθρωποι, με υπερφυσικές δυνατότητες που ξεπερνούν το κάθε εμπόδιο με εξαιρετική ευκολία. Η τοποθέτηση αυτή σημαίνει πως τα κοινωνικά γεγονότα διαμορφώνονται και καθορίζονται από δυνάμεις που είναι έξω από τον άνθρωπο και πως η ανθρώπινη πράξη, η δράση του υποκειμένου δεν αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο της εξέλιξης του.
Αντίθετα, η τύχη, το φύλο, η ταξική καταγωγή είναι τα στοιχεία που καθορίζουν την πρόοδο της ανθρωπότητας, με αποτέλεσμα η ανθρώπινη ύπαρξη είτε να περιορίζεται είτε να μηδενίζεται και να εξαρτάται το μέλλον της από μεταφυσικές δυνάμεις
Και ενώ τα ΜΜΕ μπορούν και πρέπει να διαμορφώνουν προϋποθέσεις ενίσχυσης του δημοκρατικού ελέγχου της κοινωνίας πάνω στην εξουσία, εντούτοις στην πλειοψηφία τους υπηρετούν και αναπαράγουν μια φιλοσοφία που καλλιεργεί την αποστασιοποίηση του ανθρώπου από την ίδια τη ζωή και οδηγεί στην παραίτηση του από τη δυνατότητα να διαμορφώνει τη ζωή του, να έχει λόγο στα κοινωνικά, πολιτιστικά και πολιτικά δρώμενα να διεκδικεί και επιδιώκει τη συμμετοχή του στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Τα παραδείγματα χειραγώγησης της κοινής γνώμης και της παρουσίασης μιας πλασματικής πραγματικότητας από τα ΜΜΕ είναι πάμπολλα. Το 1982 μια δημοσιογράφος της «Washington Ρost» βραβεύτηκε για το εξαιρετικό ρεπορτάζ της για το μικρό Τζίμι, ένα οκτάχρονο ηρωινομανή... που δεν υπήρξε ποτέ. Στον πόλεμο του Περσικού ο Μike Deaver πρώην σύμβουλος επικοινωνίας του προέδρου Ρήγκαν επιστράτευσε την κόρη του Πρέσβη του Κουβέιτ στην Ουάσιγκτον για να υποδυθεί μια δήθεν Κουβετιανή νοσοκόμα που διηγόταν με λυγμούς και εξαντλητικές λεπτομέρειες τη βάρβαρη εισβολή Ιρακινών στρατιωτών στο μαιευτήριο της πόλης του Κουβέιτ και την αρπαγή των λεχώνων, αφού πρώτα τους απέσπασαν τα νεογέννητα που κείτονταν νεκρά στο πάτωμα. Όπως χαρακτηριστικά συνήθιζε να λέγει στους δημοσιογράφους του ο μεγιστάνας του αμερικανικού τύπου William Randolph Ηearst: «Μην αφήσετε ποτέ την αλήθεια να σας στερήσει μια ωραία ιστορία».
Χρήστος Σοροβέλης
Φιλόλογος
Δικαίως τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έχουν χαρακτηριστεί ως κοινωνική μάστιγα, ως ‘’κοινωνικό ναρκωτικό’’, διότι έχουν τη δυνατότητα κατασκευής της πλαστής πραγματικότητας ή συγκάλυψής της και διαμορφώνουν ένα μονομερή και μεροληπτικό τρόπο σκέψης που δεν εξυπηρετεί τις σύγχρονες ανάγκες του ανθρώπου. Ενώ κυριαρχεί πληθώρα πληροφοριών, στην πραγματικότητα, ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται λιγότερα, με αποτέλεσμα να μη διαμορφώνει μια ολοκληρωμένη εικόνα της ενημέρωσης, που του παρέχεται
Αρκετές φορές η τηλεόραση προκαλεί στους μικρούς, αλλά και στα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, συναισθηματικές και γνωστικές επιδράσεις, χωρίς να δίνει την πραγματική εικόνα της ζωής. Δημιουργεί στους ανθρώπους, μέσα από τα διαφημιστικά κυρίως προγράμματα, ψεύτικες ανάγκες, μια εξωπραγματική πραγματικότητα που τους καθιστούν καταναλωτές αχρείαστων αγαθών και κίβδηλων ιδεών και αξιών
Μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κατασκευάζεται ένα ψεύτικο μοντέλο της πραγματικότητας που δεν έχει καμιά επαφή, καμιά σχέση με την αληθινή όψη της ζωής. Αυτό το μοντέλο της ψευδαίσθησης προσφέρει στον άνθρωπο μια αυταπάτη, με το πρόσχημα πως θα ‘’βιώσει’’ πρωτόγνωρες εμπειρίες. Ο άνθρωπος καταναλώνει τα προϊόντα που προσφέρονται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και έχει την αίσθηση πως κινείται σε χώρους διαφορετικούς από τους δικούς του, αποκτά μια κοινωνική ταυτότητα και θεωρεί πως παίζει κοινωνικούς ρόλους που στην αληθινή, στην καθημερινή του ζωή είναι ξένοι, άγνωστοι.
Η πραγματικότητα αυτή έχει βέβαια παγκόσμια διάσταση. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Πάουντερμεϊκερ, το Χόλυγουντ κατασκευάζει όνειρα προσαρμοσμένα στην αμερικάνικη επιθυμία με την προσδοκία ότι κάποτε θα πραγματοποιηθούν. Με ηχητικά εφέ, με τη μουσική επένδυση, με τα πλούσια χρώματα, στην τηλεόραση ή στον κινηματογράφο, προβάλλει μια ψεύτικη απεικόνιση της πραγματικότητας, ο μεταμφιεσμένος ρεαλισμός, με αποτέλεσμα τα πρόσωπα και τα δρώμενα να μοιάζουν αληθινά. Ο θεατής που παρακολουθεί τα προγράμματα αισθάνεται πως οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων είναι ακριβώς όπως απεικονίζονται στην οθόνη, και είναι πραγματικές. Όπως σχολιάζουν και οι κυριότεροι εκπρόσωποι της Σχολής της Φρανκφούρτης, οι Αντόρνο και Χορκχάϊμερ, όσο πιο πιστά γίνεται η αντιγραφή της πραγματικότητας μέσω της οθόνης, τόσο πιο εύκολα εξαπατώνται οι άνθρωποι και δε διακρίνουν την πραγματικότητα από την ψευδαίσθηση
Συνεπώς, τα Μ.Μ.Ε κατασκευάζουν μια εξωπραγματική πραγματικότητα που οι ήρωες αυτών γεννιούνται υπεράνθρωποι, με υπερφυσικές δυνατότητες που ξεπερνούν το κάθε εμπόδιο με εξαιρετική ευκολία. Η τοποθέτηση αυτή σημαίνει πως τα κοινωνικά γεγονότα διαμορφώνονται και καθορίζονται από δυνάμεις που είναι έξω από τον άνθρωπο και πως η ανθρώπινη πράξη, η δράση του υποκειμένου δεν αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο της εξέλιξης του.
Αντίθετα, η τύχη, το φύλο, η ταξική καταγωγή είναι τα στοιχεία που καθορίζουν την πρόοδο της ανθρωπότητας, με αποτέλεσμα η ανθρώπινη ύπαρξη είτε να περιορίζεται είτε να μηδενίζεται και να εξαρτάται το μέλλον της από μεταφυσικές δυνάμεις
Και ενώ τα ΜΜΕ μπορούν και πρέπει να διαμορφώνουν προϋποθέσεις ενίσχυσης του δημοκρατικού ελέγχου της κοινωνίας πάνω στην εξουσία, εντούτοις στην πλειοψηφία τους υπηρετούν και αναπαράγουν μια φιλοσοφία που καλλιεργεί την αποστασιοποίηση του ανθρώπου από την ίδια τη ζωή και οδηγεί στην παραίτηση του από τη δυνατότητα να διαμορφώνει τη ζωή του, να έχει λόγο στα κοινωνικά, πολιτιστικά και πολιτικά δρώμενα να διεκδικεί και επιδιώκει τη συμμετοχή του στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Τα παραδείγματα χειραγώγησης της κοινής γνώμης και της παρουσίασης μιας πλασματικής πραγματικότητας από τα ΜΜΕ είναι πάμπολλα. Το 1982 μια δημοσιογράφος της «Washington Ρost» βραβεύτηκε για το εξαιρετικό ρεπορτάζ της για το μικρό Τζίμι, ένα οκτάχρονο ηρωινομανή... που δεν υπήρξε ποτέ. Στον πόλεμο του Περσικού ο Μike Deaver πρώην σύμβουλος επικοινωνίας του προέδρου Ρήγκαν επιστράτευσε την κόρη του Πρέσβη του Κουβέιτ στην Ουάσιγκτον για να υποδυθεί μια δήθεν Κουβετιανή νοσοκόμα που διηγόταν με λυγμούς και εξαντλητικές λεπτομέρειες τη βάρβαρη εισβολή Ιρακινών στρατιωτών στο μαιευτήριο της πόλης του Κουβέιτ και την αρπαγή των λεχώνων, αφού πρώτα τους απέσπασαν τα νεογέννητα που κείτονταν νεκρά στο πάτωμα. Όπως χαρακτηριστικά συνήθιζε να λέγει στους δημοσιογράφους του ο μεγιστάνας του αμερικανικού τύπου William Randolph Ηearst: «Μην αφήσετε ποτέ την αλήθεια να σας στερήσει μια ωραία ιστορία».
Χρήστος Σοροβέλης
Φιλόλογος
Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2010
Oι Προσωκρατικοί ως διαμορφωτές της Αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας
Oι Προσωκρατικοί ως διαμορφωτές της Αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας
Οι Αρχαίοι έλληνες συνειδητοποίησαν ότι οι παραδοσιακές – δογματικές απόψεις για τη ζωή έχουν χρεοκοπήσει. Το πέρασμα από το μύθο στο λόγο αποτέλεσε σημαντική παράμετρος για να επικρατήσει η λογική. Να ερμηνεύεται η φύση με ορθολογισμό και να μην εναπόκειται το κάθε τι σε θεολογική προσέγγιση. Σταδιακά γεννήθηκε η αρχαία ελληνική φιλοσοφία τον 6ο αιώνα π.Χ που στη θέση της αυθεντίας της παράδοσης διατυπώθηκαν φυσικές θεωρίες με λογική συνοχή και συνέπεια. Οι προσωκρατικές θεωρίες βασίζονταν σε παρατηρήσεις των εμπειρικών δεδομένων σε συνδυασμό με την κριτική προσέγγιση της φυσικής πραγματικότητας. Προβάλλεται η ανάγκη ύπαρξης καθολικών αποδείξεων που δεν θα αμφισβητούνται εύκολα και θα αντέχουν στην κριτική. Προσπάθησαν να διαμορφώσουν μια επιστημονική – φιλοσοφική γλώσσα διατυπώνοντας έννοιες όπως τι είναι κόσμος , τι είναι κίνηση, τι είναι φύση, από πού προήλθε ο άνθρωπος.
Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι αρχίζουν να χρησιμοποιούν επιστημονικούς όρους. Με τις θεωρίες τους οδηγούνται στον ορθολογισμό έχοντας ως σκοπό να βάλουν σε τάξη ένα νέο κόσμο που θα έχει τη δυνατότητα να συνδυάζει τις τεχνικές και πρακτικές δυνατότητες της εποχής με τη θεωρητική προσέγγιση των φυσικών και κοινωνικών προβλημάτων. Προσπάθησαν να απαντήσουν σε πολλά φυσικά θέματα, δίχως να προσωποποιούν τη φύση, ούτε δίνοντας της θεϊκές διαστάσεις και μορφές. Επαναστατικό χαρακτηρίζεται το πέρασμα από το μύθο στο λόγο που πρέπει να συσχετιστεί με τις κοινωνικές-πολιτικές εξελίξεις της εποχής. Συγκεκριμένα, η Μίλητος της Ιωνίας – ούσα πλούσια πόλη- πρωτοστάτησε στη διακίνηση των νέων ιδεών και σιγά- σιγά εγκαταλείπεται η κλειστή παραδοσιακή κοινωνία και παρουσιάζεται μια στροφή προς την ανοικτή κοινωνία.
Ειδικότερα ο Θαλής ,ο Αναξίμανδρος , ο Αναξιμένης προσπαθούν να ερμηνεύσουν τη φύση, τον κόσμο μέσω της παρατήρησης. Ερμηνεύουν τα φυσικά φαινόμενα , το σύμπαν κυρίως με επιστημονικούς όρους, χωρίς ωστόσο να λείπουν οι μυθολογικές αναφορές. Βρισκόμαστε στην αναγέννηση της φιλοσοφίας. Η φιλοσοφική τους θεώρηση εγκατέλειψε τις στερεότυπες δοξασίες της μυθικής παράδοσης και έδωσε λογικές – χωρίς πάντα να το καταφέρει- ερμηνείες στα προβλήματα του κόσμου. Διατύπωσαν κοσμοθεωρίες για το σύμπαν, την αστρονομία, τη φυσιολογία και ονομάστηκαν φυσικοί ή φυσιολόγοι. Ο Θαλής ο Μιλήσιος πίστευε ότι οι σεισμοί προέρχονται από την κίνηση του νερού , αφού η Γη επιπλέει πάνω σε αυτό. Αυτή η διαπίστωση φαίνεται σήμερα ανεδαφική αλλά προσπάθησε να δώσει μια λογική εξήγηση στο φαινόμενο των σεισμών, εγκαταλείποντας μυθοπλασίες και δεισιδαιμονίες. Ο Αναξίμανδρος πίστευε στην εξελικτική πορεία του ανθρώπινου γένους ότι από μια ζωική μορφή όμοια με του ιχθύος έφθασε στη σημερινή του μορφή. Ο Αναξιμένης ταυτίζει την ψυχή με τον αέρα και το πνεύμα θεωρώντας ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε με τον αέρα και τις μεταβολές του. Ο Πυθαγόρας κάνει λόγο για την αθανασία της ψυχής, τη μετενσάρκωση και τη συγγένεια όλων των έμψυχων όντων. Ο Ξενοφάνης καταδικάζει τον ανθρωπομορφισμό των θεών και ασκεί κριτική στις παραδοσιακές θρησκευτικές πρακτικές αποδεχόμενος τον έναν και μοναδικό θεό. Ο Ηράκλειτος πίστευε ότι ο κόσμος έχει προαιώνια προέλευση από τη ζωντανή φωτιά. Ο Παρμενίδης θεωρεί ότι ο θάνατος δεν μας οδηγεί στην ανυπαρξία, υπάρχει η δυνατότητα επιστροφής μας, άρα δεν υπάρχει λόγος να το φοβόμαστε., δίνοντας μια υπαρξιακή διάσταση στη διδασκαλία του. Ο Ζήνωνας έκανε αναφορά στην ανυπαρξία της κίνησης θεμελιώνοντας τη διαλεκτική. Ο Εμπεδοκλής αναφέρει τέσσερα στοιχεία που καθορίζουν τις κοσμικές αλλαγές τη γη, το νερό, τη φωτιά και τον αέρα. Ο Αναξαγόρας θεωρούσε ότι ο νους του ανθρώπου αποτελεί βασικό στοιχείο της ύπαρξης του
Τη σχολή των Ατομικών αποτελούσαν ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος, καθώς αυτοί υπήρξαν οι εισηγητές της ατομικής θεωρίας.. Σύμφωνα με την ατομική φιλοσοφία η κίνηση αποτελεί βασικό στοιχείο της ύλης, δεν είναι δυνατόν να διαιρείται συνεχώς και αποτελείται από μικρά σωματίδια.. Ο Δημόκριτος αποδέχεται την ύπαρξη της κίνησης και την ύπαρξη του κενού αφού αποτελεί την προϋπόθεση για την κίνηση στο χώρο.
Χρήστος Σοροβέλης
Φιλόλογος
Οι Αρχαίοι έλληνες συνειδητοποίησαν ότι οι παραδοσιακές – δογματικές απόψεις για τη ζωή έχουν χρεοκοπήσει. Το πέρασμα από το μύθο στο λόγο αποτέλεσε σημαντική παράμετρος για να επικρατήσει η λογική. Να ερμηνεύεται η φύση με ορθολογισμό και να μην εναπόκειται το κάθε τι σε θεολογική προσέγγιση. Σταδιακά γεννήθηκε η αρχαία ελληνική φιλοσοφία τον 6ο αιώνα π.Χ που στη θέση της αυθεντίας της παράδοσης διατυπώθηκαν φυσικές θεωρίες με λογική συνοχή και συνέπεια. Οι προσωκρατικές θεωρίες βασίζονταν σε παρατηρήσεις των εμπειρικών δεδομένων σε συνδυασμό με την κριτική προσέγγιση της φυσικής πραγματικότητας. Προβάλλεται η ανάγκη ύπαρξης καθολικών αποδείξεων που δεν θα αμφισβητούνται εύκολα και θα αντέχουν στην κριτική. Προσπάθησαν να διαμορφώσουν μια επιστημονική – φιλοσοφική γλώσσα διατυπώνοντας έννοιες όπως τι είναι κόσμος , τι είναι κίνηση, τι είναι φύση, από πού προήλθε ο άνθρωπος.
Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι αρχίζουν να χρησιμοποιούν επιστημονικούς όρους. Με τις θεωρίες τους οδηγούνται στον ορθολογισμό έχοντας ως σκοπό να βάλουν σε τάξη ένα νέο κόσμο που θα έχει τη δυνατότητα να συνδυάζει τις τεχνικές και πρακτικές δυνατότητες της εποχής με τη θεωρητική προσέγγιση των φυσικών και κοινωνικών προβλημάτων. Προσπάθησαν να απαντήσουν σε πολλά φυσικά θέματα, δίχως να προσωποποιούν τη φύση, ούτε δίνοντας της θεϊκές διαστάσεις και μορφές. Επαναστατικό χαρακτηρίζεται το πέρασμα από το μύθο στο λόγο που πρέπει να συσχετιστεί με τις κοινωνικές-πολιτικές εξελίξεις της εποχής. Συγκεκριμένα, η Μίλητος της Ιωνίας – ούσα πλούσια πόλη- πρωτοστάτησε στη διακίνηση των νέων ιδεών και σιγά- σιγά εγκαταλείπεται η κλειστή παραδοσιακή κοινωνία και παρουσιάζεται μια στροφή προς την ανοικτή κοινωνία.
Ειδικότερα ο Θαλής ,ο Αναξίμανδρος , ο Αναξιμένης προσπαθούν να ερμηνεύσουν τη φύση, τον κόσμο μέσω της παρατήρησης. Ερμηνεύουν τα φυσικά φαινόμενα , το σύμπαν κυρίως με επιστημονικούς όρους, χωρίς ωστόσο να λείπουν οι μυθολογικές αναφορές. Βρισκόμαστε στην αναγέννηση της φιλοσοφίας. Η φιλοσοφική τους θεώρηση εγκατέλειψε τις στερεότυπες δοξασίες της μυθικής παράδοσης και έδωσε λογικές – χωρίς πάντα να το καταφέρει- ερμηνείες στα προβλήματα του κόσμου. Διατύπωσαν κοσμοθεωρίες για το σύμπαν, την αστρονομία, τη φυσιολογία και ονομάστηκαν φυσικοί ή φυσιολόγοι. Ο Θαλής ο Μιλήσιος πίστευε ότι οι σεισμοί προέρχονται από την κίνηση του νερού , αφού η Γη επιπλέει πάνω σε αυτό. Αυτή η διαπίστωση φαίνεται σήμερα ανεδαφική αλλά προσπάθησε να δώσει μια λογική εξήγηση στο φαινόμενο των σεισμών, εγκαταλείποντας μυθοπλασίες και δεισιδαιμονίες. Ο Αναξίμανδρος πίστευε στην εξελικτική πορεία του ανθρώπινου γένους ότι από μια ζωική μορφή όμοια με του ιχθύος έφθασε στη σημερινή του μορφή. Ο Αναξιμένης ταυτίζει την ψυχή με τον αέρα και το πνεύμα θεωρώντας ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε με τον αέρα και τις μεταβολές του. Ο Πυθαγόρας κάνει λόγο για την αθανασία της ψυχής, τη μετενσάρκωση και τη συγγένεια όλων των έμψυχων όντων. Ο Ξενοφάνης καταδικάζει τον ανθρωπομορφισμό των θεών και ασκεί κριτική στις παραδοσιακές θρησκευτικές πρακτικές αποδεχόμενος τον έναν και μοναδικό θεό. Ο Ηράκλειτος πίστευε ότι ο κόσμος έχει προαιώνια προέλευση από τη ζωντανή φωτιά. Ο Παρμενίδης θεωρεί ότι ο θάνατος δεν μας οδηγεί στην ανυπαρξία, υπάρχει η δυνατότητα επιστροφής μας, άρα δεν υπάρχει λόγος να το φοβόμαστε., δίνοντας μια υπαρξιακή διάσταση στη διδασκαλία του. Ο Ζήνωνας έκανε αναφορά στην ανυπαρξία της κίνησης θεμελιώνοντας τη διαλεκτική. Ο Εμπεδοκλής αναφέρει τέσσερα στοιχεία που καθορίζουν τις κοσμικές αλλαγές τη γη, το νερό, τη φωτιά και τον αέρα. Ο Αναξαγόρας θεωρούσε ότι ο νους του ανθρώπου αποτελεί βασικό στοιχείο της ύπαρξης του
Τη σχολή των Ατομικών αποτελούσαν ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος, καθώς αυτοί υπήρξαν οι εισηγητές της ατομικής θεωρίας.. Σύμφωνα με την ατομική φιλοσοφία η κίνηση αποτελεί βασικό στοιχείο της ύλης, δεν είναι δυνατόν να διαιρείται συνεχώς και αποτελείται από μικρά σωματίδια.. Ο Δημόκριτος αποδέχεται την ύπαρξη της κίνησης και την ύπαρξη του κενού αφού αποτελεί την προϋπόθεση για την κίνηση στο χώρο.
Χρήστος Σοροβέλης
Φιλόλογος
Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009
Mια διαφορετική κοινωνιολογική προσέγγιση : Ποιος σκότωσε το Σωκράτη ;
Mια διαφορετική κοινωνιολογική προσέγγιση :
Ποιος σκότωσε το Σωκράτη ;
Με το Σωκράτη (470-399 π.Χ) αρχίζει η ανθρωπολογική περίοδος της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας. Δεν ασχολείται –όπως οι προηγούμενοι φιλόσοφοι – με τα μεταφυσικά θέματα αλλά εξετάζει τον άνθρωπο, το υποκείμενο και τις δυνατότητές του. Εξετάζει το κάθε τι από την άποψη του ηθικού αιτήματος και όλη η έρευνα του συσχετίζεται με τις ηθικές αρχές. Βασική θέση του Σωκράτη ήταν ότι η ηθική συνείδηση αποτελεί την ανθρώπινη φύση και πως οι ηθικές έννοιες που θεωρούνται οι κορωνίδες του ηθικού βίου των κοινωνιών υπάρχουν με λανθάνον τρόπο στην ψυχή όλων των ανθρώπων. Κατά συνέπεια, ο κάθε άνθρωπος έχει ένα αντικειμενικό κριτήριο του τι είναι αλήθεια και τι ψεύδος. Εκείνη τη χρονική περίοδο η Αθήνα βρισκόταν σε μια διαρκή πολιτική και οικονομική κρίση. Ο τριακονταετής πόλεμος ανατρέπει την ισχύουσα πολιτική δύναμη και ο πολιτικός στίβος δονείται από αλληλοσυκοφαντίες και εξοστρακισμούς. Μέσα σ’ αυτήν την κοινωνική αναταραχή ο υιός της Φαιναρέτης και του Σωφρονίσκου, ο Σωκράτης συνήθιζε να ασχολείται με αυτό που αγαπούσε : να ερωτά. Όλοι οι σοφοί, οι καλλιτέχνες της εποχής αγνοούσαν αυτό που αγνοούσε και ο ίδιος ο Σωκράτης, τι δηλαδή είναι ορθό και τι λανθασμένο. Γνώριζε πολύ καλά ότι υπερέχει αυτών ως προς το εξής : στην βαθειά του ανάγκη να αναζητήσει την αλήθεια με οποιαδήποτε κόστος, ακόμη και με το θάνατο του. Ένας τρελός αναρχικός στην Αρχαία Ελλάδα ή ένας αληθινός φιλόσοφος που έχει υπερβεί τις καθιερωμένες παραδοσιακές αντιλήψεις ; Ίσως τίποτα από όλα αυτά.
Ο Σωκράτης μέσα στην Αρχαία αγορά αγόρευε, δίδασκε τι είναι ηθικό, γιατί μια πράξη δεν είναι ηθική. Θεωρούσε ότι υπάρχει μία ηθική για όλους τους ανθρώπους που είναι αιώνια και βάση αυτής ερμηνεύεται το ηθικό και το ανήθικο. Πίστευε ότι ο κάθε Αθηναίος πρέπει να ερωτά τον εαυτό του τι είναι καλό και τι κακό και στη συνέχεια να αποφασίζει πως θα ενεργήσει. Ωστόσο ποιος καθορίζει αυτήν την αιώνια αρχή της ηθικής ; Και γιατί αυτή η ‘’αμετάβλητη’’ ηθική είναι πάντοτε προοδευτική και οδηγεί στην αλήθεια ; Γιατί το καλό του οικονομικά ισχυρού να είναι ή να μην είναι καλό για τον κάθε άνθρωπο ; Μήπως τελικά άθελα του ο Σωκράτης δημιούργησε έναν απαισιόδοξο Αθηναίο που δεν εμπιστεύεται το διπλανό του παρά μόνο τον εαυτό του;
Θεωρούσε ότι η αυτάρκεια είναι σημαντικό χαρακτηριστικό στην εξέλιξη της προσωπικότητας του ατόμου. Η ίδια του η ζωή ήταν υπόδειγμα των λεγόμένων του. Κυκλοφορούσε με παλιά ρούχα και εξέφραζε την άποψη ότι σημασία έχει η ηθική ολοκλήρωση και λιγότερο ή καθόλου τα υλικά αγαθά. Η αριστοκρατία της εποχής του μόνο εχθρό δεν θα τον θεωρούσε. Δεν αντικρούει τα οικονομικά της συμφέροντα, δεν παρακινεί τον Αθηναίο πολίτη να διεκδικήσει τα αγαθά της φύσης που είναι κοινά για όλους. Ίσως να μην έκανε ο Σωκράτης αυτές τις πονηρές σκέψεις, ωστόσο τα λεγόμενα του καθενός αποτελούν πολιτική πράξη. Αλήθεια, υπάρχει απόλυτη και αιώνια ηθική ;
Σύμφωνα με το Διογένη το Λαέρτιο, ο Σωκράτης παρακινούσε το μαθητή του Χαρμίδη να πολιτευθεί με τους Ολιγαρχικούς στο κίνημα του 404 π.Χ που σηματοδοτεί την ανατροπή της Δημοκρατίας. Η καταδίκη του στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο ήταν περίπου βεβαία. Οι Αθηναίοι πολίτες ψήφισαν εναντίον του, όχι μόνο από κάποια προσωπική εμπάθεια, ούτε γιατί προωθούσε έντεχνα την αμφισβήτηση του Θεού. Άλλωστε ο ίδιος έκανε λόγο για το δαιμόνιο και ποτέ δεν πήρε ξεκάθαρη θέση για την ύπαρξη ή όχι του Θεού. Καταψηφίστηκε διότι οι πολίτες έκριναν σύμφωνα με τους δημοκρατικούς θεσμούς πως οι παρεμβάσεις του Σωκράτη απειλούσαν να γκρεμίσουν τα θεμέλια της Δημοκρατίας. Ίσως οι Αθηναίοι πολίτες να σκέφτηκαν ότι οι φιλοσοφικές του ιδέες συνδέονται με την Ολιγαρχία και πως ελλοχεύει ο κίνδυνος επανεμφάνισης της.
Η καταδίκη του Σωκράτη είναι ένα από τα πολλά διανοητικά αμαρτήματα που συντελέστηκαν στην παγκόσμια Ιστορία. Δεν καταδικάστηκε ο συντηρητισμός ή ο προοδευτισμός του Σωκράτη αλλά η ελευθερία της έκφρασης και της φιλοσοφικής αναζήτησης.
Χρήστος Σοροβέλης
http://sorovelis.blogspot.com/
Φιλόλογος
Ποιος σκότωσε το Σωκράτη ;
Με το Σωκράτη (470-399 π.Χ) αρχίζει η ανθρωπολογική περίοδος της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας. Δεν ασχολείται –όπως οι προηγούμενοι φιλόσοφοι – με τα μεταφυσικά θέματα αλλά εξετάζει τον άνθρωπο, το υποκείμενο και τις δυνατότητές του. Εξετάζει το κάθε τι από την άποψη του ηθικού αιτήματος και όλη η έρευνα του συσχετίζεται με τις ηθικές αρχές. Βασική θέση του Σωκράτη ήταν ότι η ηθική συνείδηση αποτελεί την ανθρώπινη φύση και πως οι ηθικές έννοιες που θεωρούνται οι κορωνίδες του ηθικού βίου των κοινωνιών υπάρχουν με λανθάνον τρόπο στην ψυχή όλων των ανθρώπων. Κατά συνέπεια, ο κάθε άνθρωπος έχει ένα αντικειμενικό κριτήριο του τι είναι αλήθεια και τι ψεύδος. Εκείνη τη χρονική περίοδο η Αθήνα βρισκόταν σε μια διαρκή πολιτική και οικονομική κρίση. Ο τριακονταετής πόλεμος ανατρέπει την ισχύουσα πολιτική δύναμη και ο πολιτικός στίβος δονείται από αλληλοσυκοφαντίες και εξοστρακισμούς. Μέσα σ’ αυτήν την κοινωνική αναταραχή ο υιός της Φαιναρέτης και του Σωφρονίσκου, ο Σωκράτης συνήθιζε να ασχολείται με αυτό που αγαπούσε : να ερωτά. Όλοι οι σοφοί, οι καλλιτέχνες της εποχής αγνοούσαν αυτό που αγνοούσε και ο ίδιος ο Σωκράτης, τι δηλαδή είναι ορθό και τι λανθασμένο. Γνώριζε πολύ καλά ότι υπερέχει αυτών ως προς το εξής : στην βαθειά του ανάγκη να αναζητήσει την αλήθεια με οποιαδήποτε κόστος, ακόμη και με το θάνατο του. Ένας τρελός αναρχικός στην Αρχαία Ελλάδα ή ένας αληθινός φιλόσοφος που έχει υπερβεί τις καθιερωμένες παραδοσιακές αντιλήψεις ; Ίσως τίποτα από όλα αυτά.
Ο Σωκράτης μέσα στην Αρχαία αγορά αγόρευε, δίδασκε τι είναι ηθικό, γιατί μια πράξη δεν είναι ηθική. Θεωρούσε ότι υπάρχει μία ηθική για όλους τους ανθρώπους που είναι αιώνια και βάση αυτής ερμηνεύεται το ηθικό και το ανήθικο. Πίστευε ότι ο κάθε Αθηναίος πρέπει να ερωτά τον εαυτό του τι είναι καλό και τι κακό και στη συνέχεια να αποφασίζει πως θα ενεργήσει. Ωστόσο ποιος καθορίζει αυτήν την αιώνια αρχή της ηθικής ; Και γιατί αυτή η ‘’αμετάβλητη’’ ηθική είναι πάντοτε προοδευτική και οδηγεί στην αλήθεια ; Γιατί το καλό του οικονομικά ισχυρού να είναι ή να μην είναι καλό για τον κάθε άνθρωπο ; Μήπως τελικά άθελα του ο Σωκράτης δημιούργησε έναν απαισιόδοξο Αθηναίο που δεν εμπιστεύεται το διπλανό του παρά μόνο τον εαυτό του;
Θεωρούσε ότι η αυτάρκεια είναι σημαντικό χαρακτηριστικό στην εξέλιξη της προσωπικότητας του ατόμου. Η ίδια του η ζωή ήταν υπόδειγμα των λεγόμένων του. Κυκλοφορούσε με παλιά ρούχα και εξέφραζε την άποψη ότι σημασία έχει η ηθική ολοκλήρωση και λιγότερο ή καθόλου τα υλικά αγαθά. Η αριστοκρατία της εποχής του μόνο εχθρό δεν θα τον θεωρούσε. Δεν αντικρούει τα οικονομικά της συμφέροντα, δεν παρακινεί τον Αθηναίο πολίτη να διεκδικήσει τα αγαθά της φύσης που είναι κοινά για όλους. Ίσως να μην έκανε ο Σωκράτης αυτές τις πονηρές σκέψεις, ωστόσο τα λεγόμενα του καθενός αποτελούν πολιτική πράξη. Αλήθεια, υπάρχει απόλυτη και αιώνια ηθική ;
Σύμφωνα με το Διογένη το Λαέρτιο, ο Σωκράτης παρακινούσε το μαθητή του Χαρμίδη να πολιτευθεί με τους Ολιγαρχικούς στο κίνημα του 404 π.Χ που σηματοδοτεί την ανατροπή της Δημοκρατίας. Η καταδίκη του στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο ήταν περίπου βεβαία. Οι Αθηναίοι πολίτες ψήφισαν εναντίον του, όχι μόνο από κάποια προσωπική εμπάθεια, ούτε γιατί προωθούσε έντεχνα την αμφισβήτηση του Θεού. Άλλωστε ο ίδιος έκανε λόγο για το δαιμόνιο και ποτέ δεν πήρε ξεκάθαρη θέση για την ύπαρξη ή όχι του Θεού. Καταψηφίστηκε διότι οι πολίτες έκριναν σύμφωνα με τους δημοκρατικούς θεσμούς πως οι παρεμβάσεις του Σωκράτη απειλούσαν να γκρεμίσουν τα θεμέλια της Δημοκρατίας. Ίσως οι Αθηναίοι πολίτες να σκέφτηκαν ότι οι φιλοσοφικές του ιδέες συνδέονται με την Ολιγαρχία και πως ελλοχεύει ο κίνδυνος επανεμφάνισης της.
Η καταδίκη του Σωκράτη είναι ένα από τα πολλά διανοητικά αμαρτήματα που συντελέστηκαν στην παγκόσμια Ιστορία. Δεν καταδικάστηκε ο συντηρητισμός ή ο προοδευτισμός του Σωκράτη αλλά η ελευθερία της έκφρασης και της φιλοσοφικής αναζήτησης.
Χρήστος Σοροβέλης
http://sorovelis.blogspot.com/
Φιλόλογος
Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2009
ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ
ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ
Το 776 Π.χ ο Ιδαίος Ηρακλής ίδρυσε τους Ολυμπιακούς αγώνες και συντέλεσε στην αφετηρία δημιουργίας αθλητικών δραστηριοτήτων με την παρουσία θεατών.
Απ΄ εκείνη την ιστορική πραγματικότητα , ο ελληνικός αθλητισμός γνώρισε αρκετούς αγλαούς καρπούς και άλλες φορές εμφανίστηκε με αδαμιαία περιβολή. Αποκορύφωμα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου θεωρείται η Τετάρτη Ιουλίου του 2004 και της εθνικής ομάδας μπάσκετ το 2005 στο Βελιγράδι όπου ανακηρυχθήκαμε πανηγυρικά πρωταθλητές Ευρώπης. Είμαστε πια πρωταθλητές , έρχονται όμως άλλες εποχές ;
Σύμφωνα με στατιστικές μελέτες το 50% των φιλάθλων παρακολουθεί το ποδόσφαιρο ενώ το 30% ενδιαφέρεται για το μπάσκετ. Αυτό το στοιχείο αποδεικνύει την μεγάλη δυναμική της ελληνικής κοινωνίας για τα συγκεκριμένα αθλήματα.
Ένα θετικό στοιχείο του ποδοσφαιρικού θριάμβου ,ίσως και το σημαντικότερο , που αποτελεί και μάθημα ζωής είναι η απτή απόδειξη ότι η συλλογικότητα , η επιμονή , το πάθος υπερνικά ανυπέρβλητα εμπόδια , όπως είναι οι κατ΄ εξοχήν , καλύτερες ποιοτικά και τεχνικά ομάδες .
Η ιστορική κατάκτηση του Ευρωπαϊκού τροπαίου απέφερε έκπληξη στο ευρωπαικό στερέωμα και σεβασμό στο φτωχό και απαξιωμένο ελληνικό ποδόσφαιρο , που δεν είχε να επιδείξει κάτι ιδιαίτερο , σε επίπεδο εθνικής ομάδας.
Οι μικροί ηλικιακά αθλητές , εμπνεύστηκαν από τον άθλο της Λισσαβώνας και οι πρωταθλητές Ευρώπης αποτέλεσαν πρότυπα μίμησης για τις νεότερες γενιές , να ακολουθήσουν τα χνάρια τους και να συνειδητοποιήσουν ότι αγαθά κόποις κτώνται.
Ο αναπάντεχος θρίαμβος του 2004 σηματοδότησε την δημιουργία περισσότερων κλειστών -μικρών γηπέδων όπου ο ενθουσιασμός και η δίψα για το δημοφιλέστερο συλλογικό άθλημα αυξήθηκε αισθητά σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια.
Η ίδρυση της Σούπερ Λίγκα αποτελεί μια σημαντική μεταρρύθμιση στα διοικητικά δρώμενα του Ελληνικού ποδοσφαίρου για την αντιμετώπιση των προβλημάτων ,με ουσιαστικότερο στοιχείο την από κοινού απόφαση όλων των προέδρων της Α’ κατηγορίας να συνεργαστούν αμοιβαία , με στόχο την εξύψωση του Ελληνικού ποδοσφαίρου , όσο εφικτό είναι δυνατόν να συμβεί , εξαιτίας των αντικρουόμενων οικονομικών και προσωπικών συμφερόντων.
Τα πάλαι ποτέ χρόνια η εθνική ομάδα ήταν η κομπάρσος της κάθε αθλητικής διοργάνωσης που μόνο συμπλήρωνε στα χαρτιά την παρουσία της. Εξαιτίας του ιστορικού άθλου τίθεται επικεφαλής των ομάδων που συμμετέχουν στις κατά καιρούς προκριματικές διοργανώσεις με βασικό αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει μικρότερες δυναμικότητας ομάδες και να περνά σε επόμενες τελικές φάσεις με μικρότερο βαθμό δυσκολίας.
Aν και δεν σημειώθηκαν αλματώδη βήματα προόδου , ωστόσο , αρκετοί έλληνες ποδοσφαιριστές προκάλεσαν το ενδιαφέρον ευρωπαϊκών ομάδων να αγωνιστούν σε ανταγωνιστικότερα πρωταθλήματα και να προωθήσουν , να διαφημίσουν , όσο είναι δυνατόν , τα ελληνικά ταλέντα.
Το όνειρο της κατάκτησης του Euro , που ίσως ακόμα δεν έχει συνειδητοποιηθεί , προκάλεσε τον έντονο θαυμασμό των Ελλήνων που ασχολήθηκαν με την ίδρυση συνδέσμων εθνικής ομάδας. Μια εξαιρετική προσπάθεια ,εφόσον διασπαστούν και απομονωθούν τα εθνικιστικά στοιχεία , που γεννήθηκε με την προοπτική της συνέχειας της προσπάθειας.
Το καταδικασμένο , από πολλούς , ελληνικό ποδόσφαιρο δεν οφείλει μόνο να ζηλεύει τα υπόλοιπα πρωταθλήματα και να επαφίεται στις προσωρινές δάφνες του , αλλά να δημιουργήσει τις προϋπoθέσεις ταχέων και επαναστατικών αλλαγών με στόχο την εξύψωση του.
Δυστυχώς , το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει την δυνατότητα να διαχειριστεί ποιοτικά και δημιουργικά τον ιστορικό άθλο , και η στασιμότητα είναι το στοιχείο που το διακρίνει. Δεν κυριαρχεί ορθολογικός και μακροπρόθεσμος σχεδιασμός για την καλυτέρευση των συνθηκών , αλλά με ψεύτικα ημίμετρα , δεν υπάρχει ομαλή μετάβαση σε διάδοχες καταστάσεις .Παραμένει σε μια μετέωρη κατάσταση μεταξύ ανηλικότητας και ενηλικότητας και πληγώνει τα όνειρα των φιλάθλων που δεν ξεχνούν να ονειρεύονται ακόμα.
Η έλλειψη αθλητικής παιδείας έχει επιφέρει προβλήματα στην εθνική ομάδα , με αποκορύφωμα , τον επίσημο αγώνα Ελλάδας –Τουρκίας , που δημιουργήθηκαν επεισόδια μεταξύ των θεατών. Οι οπαδικές αποχρώσεις καθώς και ο εθνικισμός ,από λίγους ευτυχώς φιλάθλους , γυμνώνει το αθλητικό ιδεώδες και γυρίζει την εθνική ομάδα χρόνια πίσω. Η καταστολή δεν θεωρείται η λύση του προβλήματος κάθε φορά που οι θεατές ηδονίζονται να ΄΄καταναλώνουν΄΄ νίκες σε βάρος του θεάματος ,του παιχνιδιού , της φαντασίας. Αντίθετα η πρόληψη , η ανάπτυξη της αθλητικής παιδείας από τα σχολεία και η συνειδητοποίηση της έννοιας του αθλητικού πνεύματος αποτελούν όπλα καταπολέμησης της έξαρσης της βίας
To θαύμα του 2004 , δεν συντέλεσε στην ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης , με οικονομικούς πόρους από την πολιτεία , για να αποτελέσει ουσιαστικό ρόλο στην κατεύθυνση ίδρυσης αθλητικών εγκαταστάσεων.
H οδύσσεια της εθνικής ομάδας του ποδοσφαίρου μοιάζει με ένα καράβι που αν και είχε κατά καιρούς ικανοποιητικό πλήρωμα και άξιο καπετάνιο , ωστόσο κυβερνάται χωρίς χάρτη , χωρίς πυξίδα , χωρίς προσανατολισμό.
Οι αλκυονίδες ημέρες του Ελληνικού μπάσκετ , ευτυχώς συνεχίζονται , από την ιστορική αφετηρία του 1987 , και η επίσημη αγαπημένη δεν ματαίωσε τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις των φιλάθλων σε επίπεδο διακρίσεων.
Αξιόπιστοι ξένοι και ταλαντούχοι μπασκετμπολίστες οδεύουν στην χώρα μας και προσφέρουν σημαντικές αθλητικές υπηρεσίες ,έχοντας γνώση την δυναμικότητα και την ευρωπαϊκή προβολή του ελληνικού πρωταθλήματος.
Η φήμη και η αγωνιστική αξία των ελλήνων αθλητών αποτέλεσε αποφασιστικό παράγοντα να επιδείξουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον , σύλλογοι βεληνεκούς της Γηραιάς και της Αμερικάνικης ηπείρου. Το ελληνικό στοιχείο είναι πια καθολικά αποδεκτό στο παγκόσμιο χρηματιστήριο του μπάσκετ και θεωρείται αξιόπιστη επένδυση .
Oι συνεχείς επιτυχίες της εθνικής ομάδας αποτέλεσε το εφαλτήριο για την δραστηριοποίηση των νέων γενεών στο άθλημα του μπάσκετ με αποτέλεσμα να δημιουργούνται νέα , αξιόπιστα ταλέντα που γαλουχούνται από τα ανδραγαθήματα των πεπειραμένων αθλητών.
Η έννοια της συνέχειας είναι ένα στοιχείο που κυριαρχεί ,ως αλυσίδα , με την έννοια ότι σε θέσεις κλειδιά στην οργανωτική δομή της εθνικής επανδρώνονται παλαιότεροι αθλητές που μεταδίδουν τις γνώσεις , την φλόγα και την εμπειρία τους στους εν ενεργεία μπασκετμπολίστες.
Ο άθλος στο Βελιγράδι επιτάχυνε τις διαδικασίες αγοράς ξένων ,εγνωσμένης αξίας , παιχτών , από τις ελληνικές ομάδες του πρωταθλήματος , με αποτέλεσμα ο θεμιτός ανταγωνισμός ανάμεσα στους παίχτες να αποβαίνει εποικοδομητικός .
Ωστόσο , οι δημόσιοι πόροι , δεν αυξήθηκαν προς όφελος της ομάδας , είτε πρόκειται για παροχές παιχτών ,είτε για την καλυτέρευση της οργανωτικής δομής της εθνικής ομάδας.
Το συνδικαλιστικό όργανο των μπασκετμπολιστών δεν έχει ακόμα επιτύχει να διεκδικήσει τα προβλεπόμενα δικαιώματα τους , όπως η αμοιβή τους , και οι συμμετέχοντες της εθνικής , αγωνίζονται με κριτήριο την αγάπη τους για την νίκη , και λιγότερο για τις οικονομικές απολαβές.
Τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας έχουμε την δυνατότητα ,όχι μόνο να τους ονειρευτούμε , αλλά και να τους αγγίξουμε , αρκεί να παύσουμε να είμαστε ‘’πρωταθλητές ‘’ στην χώρα της Βαβυλωνίας , στην χώρα της ασυνεννοησίας.
ΣΟΡΟΒΕΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
Το 776 Π.χ ο Ιδαίος Ηρακλής ίδρυσε τους Ολυμπιακούς αγώνες και συντέλεσε στην αφετηρία δημιουργίας αθλητικών δραστηριοτήτων με την παρουσία θεατών.
Απ΄ εκείνη την ιστορική πραγματικότητα , ο ελληνικός αθλητισμός γνώρισε αρκετούς αγλαούς καρπούς και άλλες φορές εμφανίστηκε με αδαμιαία περιβολή. Αποκορύφωμα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου θεωρείται η Τετάρτη Ιουλίου του 2004 και της εθνικής ομάδας μπάσκετ το 2005 στο Βελιγράδι όπου ανακηρυχθήκαμε πανηγυρικά πρωταθλητές Ευρώπης. Είμαστε πια πρωταθλητές , έρχονται όμως άλλες εποχές ;
Σύμφωνα με στατιστικές μελέτες το 50% των φιλάθλων παρακολουθεί το ποδόσφαιρο ενώ το 30% ενδιαφέρεται για το μπάσκετ. Αυτό το στοιχείο αποδεικνύει την μεγάλη δυναμική της ελληνικής κοινωνίας για τα συγκεκριμένα αθλήματα.
Ένα θετικό στοιχείο του ποδοσφαιρικού θριάμβου ,ίσως και το σημαντικότερο , που αποτελεί και μάθημα ζωής είναι η απτή απόδειξη ότι η συλλογικότητα , η επιμονή , το πάθος υπερνικά ανυπέρβλητα εμπόδια , όπως είναι οι κατ΄ εξοχήν , καλύτερες ποιοτικά και τεχνικά ομάδες .
Η ιστορική κατάκτηση του Ευρωπαϊκού τροπαίου απέφερε έκπληξη στο ευρωπαικό στερέωμα και σεβασμό στο φτωχό και απαξιωμένο ελληνικό ποδόσφαιρο , που δεν είχε να επιδείξει κάτι ιδιαίτερο , σε επίπεδο εθνικής ομάδας.
Οι μικροί ηλικιακά αθλητές , εμπνεύστηκαν από τον άθλο της Λισσαβώνας και οι πρωταθλητές Ευρώπης αποτέλεσαν πρότυπα μίμησης για τις νεότερες γενιές , να ακολουθήσουν τα χνάρια τους και να συνειδητοποιήσουν ότι αγαθά κόποις κτώνται.
Ο αναπάντεχος θρίαμβος του 2004 σηματοδότησε την δημιουργία περισσότερων κλειστών -μικρών γηπέδων όπου ο ενθουσιασμός και η δίψα για το δημοφιλέστερο συλλογικό άθλημα αυξήθηκε αισθητά σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια.
Η ίδρυση της Σούπερ Λίγκα αποτελεί μια σημαντική μεταρρύθμιση στα διοικητικά δρώμενα του Ελληνικού ποδοσφαίρου για την αντιμετώπιση των προβλημάτων ,με ουσιαστικότερο στοιχείο την από κοινού απόφαση όλων των προέδρων της Α’ κατηγορίας να συνεργαστούν αμοιβαία , με στόχο την εξύψωση του Ελληνικού ποδοσφαίρου , όσο εφικτό είναι δυνατόν να συμβεί , εξαιτίας των αντικρουόμενων οικονομικών και προσωπικών συμφερόντων.
Τα πάλαι ποτέ χρόνια η εθνική ομάδα ήταν η κομπάρσος της κάθε αθλητικής διοργάνωσης που μόνο συμπλήρωνε στα χαρτιά την παρουσία της. Εξαιτίας του ιστορικού άθλου τίθεται επικεφαλής των ομάδων που συμμετέχουν στις κατά καιρούς προκριματικές διοργανώσεις με βασικό αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει μικρότερες δυναμικότητας ομάδες και να περνά σε επόμενες τελικές φάσεις με μικρότερο βαθμό δυσκολίας.
Aν και δεν σημειώθηκαν αλματώδη βήματα προόδου , ωστόσο , αρκετοί έλληνες ποδοσφαιριστές προκάλεσαν το ενδιαφέρον ευρωπαϊκών ομάδων να αγωνιστούν σε ανταγωνιστικότερα πρωταθλήματα και να προωθήσουν , να διαφημίσουν , όσο είναι δυνατόν , τα ελληνικά ταλέντα.
Το όνειρο της κατάκτησης του Euro , που ίσως ακόμα δεν έχει συνειδητοποιηθεί , προκάλεσε τον έντονο θαυμασμό των Ελλήνων που ασχολήθηκαν με την ίδρυση συνδέσμων εθνικής ομάδας. Μια εξαιρετική προσπάθεια ,εφόσον διασπαστούν και απομονωθούν τα εθνικιστικά στοιχεία , που γεννήθηκε με την προοπτική της συνέχειας της προσπάθειας.
Το καταδικασμένο , από πολλούς , ελληνικό ποδόσφαιρο δεν οφείλει μόνο να ζηλεύει τα υπόλοιπα πρωταθλήματα και να επαφίεται στις προσωρινές δάφνες του , αλλά να δημιουργήσει τις προϋπoθέσεις ταχέων και επαναστατικών αλλαγών με στόχο την εξύψωση του.
Δυστυχώς , το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει την δυνατότητα να διαχειριστεί ποιοτικά και δημιουργικά τον ιστορικό άθλο , και η στασιμότητα είναι το στοιχείο που το διακρίνει. Δεν κυριαρχεί ορθολογικός και μακροπρόθεσμος σχεδιασμός για την καλυτέρευση των συνθηκών , αλλά με ψεύτικα ημίμετρα , δεν υπάρχει ομαλή μετάβαση σε διάδοχες καταστάσεις .Παραμένει σε μια μετέωρη κατάσταση μεταξύ ανηλικότητας και ενηλικότητας και πληγώνει τα όνειρα των φιλάθλων που δεν ξεχνούν να ονειρεύονται ακόμα.
Η έλλειψη αθλητικής παιδείας έχει επιφέρει προβλήματα στην εθνική ομάδα , με αποκορύφωμα , τον επίσημο αγώνα Ελλάδας –Τουρκίας , που δημιουργήθηκαν επεισόδια μεταξύ των θεατών. Οι οπαδικές αποχρώσεις καθώς και ο εθνικισμός ,από λίγους ευτυχώς φιλάθλους , γυμνώνει το αθλητικό ιδεώδες και γυρίζει την εθνική ομάδα χρόνια πίσω. Η καταστολή δεν θεωρείται η λύση του προβλήματος κάθε φορά που οι θεατές ηδονίζονται να ΄΄καταναλώνουν΄΄ νίκες σε βάρος του θεάματος ,του παιχνιδιού , της φαντασίας. Αντίθετα η πρόληψη , η ανάπτυξη της αθλητικής παιδείας από τα σχολεία και η συνειδητοποίηση της έννοιας του αθλητικού πνεύματος αποτελούν όπλα καταπολέμησης της έξαρσης της βίας
To θαύμα του 2004 , δεν συντέλεσε στην ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης , με οικονομικούς πόρους από την πολιτεία , για να αποτελέσει ουσιαστικό ρόλο στην κατεύθυνση ίδρυσης αθλητικών εγκαταστάσεων.
H οδύσσεια της εθνικής ομάδας του ποδοσφαίρου μοιάζει με ένα καράβι που αν και είχε κατά καιρούς ικανοποιητικό πλήρωμα και άξιο καπετάνιο , ωστόσο κυβερνάται χωρίς χάρτη , χωρίς πυξίδα , χωρίς προσανατολισμό.
Οι αλκυονίδες ημέρες του Ελληνικού μπάσκετ , ευτυχώς συνεχίζονται , από την ιστορική αφετηρία του 1987 , και η επίσημη αγαπημένη δεν ματαίωσε τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις των φιλάθλων σε επίπεδο διακρίσεων.
Αξιόπιστοι ξένοι και ταλαντούχοι μπασκετμπολίστες οδεύουν στην χώρα μας και προσφέρουν σημαντικές αθλητικές υπηρεσίες ,έχοντας γνώση την δυναμικότητα και την ευρωπαϊκή προβολή του ελληνικού πρωταθλήματος.
Η φήμη και η αγωνιστική αξία των ελλήνων αθλητών αποτέλεσε αποφασιστικό παράγοντα να επιδείξουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον , σύλλογοι βεληνεκούς της Γηραιάς και της Αμερικάνικης ηπείρου. Το ελληνικό στοιχείο είναι πια καθολικά αποδεκτό στο παγκόσμιο χρηματιστήριο του μπάσκετ και θεωρείται αξιόπιστη επένδυση .
Oι συνεχείς επιτυχίες της εθνικής ομάδας αποτέλεσε το εφαλτήριο για την δραστηριοποίηση των νέων γενεών στο άθλημα του μπάσκετ με αποτέλεσμα να δημιουργούνται νέα , αξιόπιστα ταλέντα που γαλουχούνται από τα ανδραγαθήματα των πεπειραμένων αθλητών.
Η έννοια της συνέχειας είναι ένα στοιχείο που κυριαρχεί ,ως αλυσίδα , με την έννοια ότι σε θέσεις κλειδιά στην οργανωτική δομή της εθνικής επανδρώνονται παλαιότεροι αθλητές που μεταδίδουν τις γνώσεις , την φλόγα και την εμπειρία τους στους εν ενεργεία μπασκετμπολίστες.
Ο άθλος στο Βελιγράδι επιτάχυνε τις διαδικασίες αγοράς ξένων ,εγνωσμένης αξίας , παιχτών , από τις ελληνικές ομάδες του πρωταθλήματος , με αποτέλεσμα ο θεμιτός ανταγωνισμός ανάμεσα στους παίχτες να αποβαίνει εποικοδομητικός .
Ωστόσο , οι δημόσιοι πόροι , δεν αυξήθηκαν προς όφελος της ομάδας , είτε πρόκειται για παροχές παιχτών ,είτε για την καλυτέρευση της οργανωτικής δομής της εθνικής ομάδας.
Το συνδικαλιστικό όργανο των μπασκετμπολιστών δεν έχει ακόμα επιτύχει να διεκδικήσει τα προβλεπόμενα δικαιώματα τους , όπως η αμοιβή τους , και οι συμμετέχοντες της εθνικής , αγωνίζονται με κριτήριο την αγάπη τους για την νίκη , και λιγότερο για τις οικονομικές απολαβές.
Τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας έχουμε την δυνατότητα ,όχι μόνο να τους ονειρευτούμε , αλλά και να τους αγγίξουμε , αρκεί να παύσουμε να είμαστε ‘’πρωταθλητές ‘’ στην χώρα της Βαβυλωνίας , στην χώρα της ασυνεννοησίας.
ΣΟΡΟΒΕΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009
ΜΙΑ ΣΚΑΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
ΜΙΑ ΣΚΑΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
Ζούμε σε μια εξαιρετικά ασυνήθιστη εποχή. Η επιστημονική πρόοδος ξεπερνά κάθε φαντασία , όμως η πνευματική και η οικονομική πενία αυξάνεται αλματωδώς. Οι επιστήμονες ενταγμένοι στον ισχύοντα οικονομικό μηχανισμό , παράγουν τεχνολογική γνώση , όμως αδυνατούν να την εφαρμόσουν , να την παρουσιάσουν προς όφελος της κοινωνίας στο βαθμό που πιθανότατα θα επιθυμούσαν. Οι κατέχοντες των μέσων παραγωγής δεν επιτρέπουν στους επιστήμονες –εργάτες να παράγουν , για παράδειγμα , περισσότερα και καλύτερης ποιότητας αυτοκίνητα μάρκας ΒΝΞΚ , διότι θα μειωθεί η αγοραστική τους αξία , γεγονός που θεωρείται απαγορευτικό , για τους νόμους της αγοράς της σύγχρονης βιομηχανικής εποχής.
Αυτό το φαινόμενο έχει ως βασικό αποτέλεσμα να ελέγχεται , να απομονώνεται , να καθοδηγείται η επιστημονική δράση σε βάρος του κοινωνικού συμφέροντος.
Οι επιστήμονες είναι μια εργατική δύναμη που δυστυχώς αδυνατεί να αντισταθεί στη λαίλαπα της εκμετάλλευσης. Οι άνθρωποι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι ενωμένοι έχουν την δυνατότητα να διεκδικήσουν ό,τι τους ανήκει και ακόμα περισσότερα. Τα άτομα δεν πουλάνε μόνο την εργατική τους δύναμη αλλά και την συνείδηση τους ,και αυτό είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα *τους .
Καταδικάζονται εν γνώσει τους στην πνευματική και οικονομική ανυπαρξία με αποτέλεσμα να καταδικάζουν όλες τις γενεές ανά την ιστορία.
Σύμφωνα με μελέτες , προβλέπεται σε λίγα χρόνια , ο πληθυσμός της Γης να φτάσει σε επτά δισεκατομμύρια. Αυτό σημαίνει ότι , εφόσον είμαστε περισσότεροι, και φτωχότεροι , ποιος ο λόγος να μην διεκδικούμε από τους ολίγους , όσα μας ανήκουν ;
Ζούμε σε μια εποχή , όπου κυριαρχεί η μειονότητα των ευνοημένων .Αυτή η ελάχιστη κοινωνική μερίδα , δυστυχώς , που κατέχει τον πλούτο , διαμορφώνει την κοινωνική και πολιτική μας συνείδηση , μέσω των μηχανισμών τους , όπως είναι τα ΜΜΕ , ο τύπος , και αποφασίζουν για εμάς , χωρίς εμάς , με μοναδικό τους κριτήριο , οι πολλοί να εργάζονται και να πονάνε για ένα κομμάτι ψωμί , και να ευχαριστούν για αυτό .
H μεγαλύτερη κοινωνική πληγή αποτελεί η κοινωνική αδιαφορία για τα προβλήματα των συνανθρώπων μας , άρα του ίδιου μας του εαυτού.
Αν ο άνθρωπος δεν υπερασπιστεί τα δίκαια δικαιώματα του διπλανού του , ποτέ δεν θα αποκτήσει συνείδηση περί δικαίου και αλήθειας .
Ο κόσμος όπως είναι δομημένος , βρίσκεται σε μια ιστορική αντίφαση. Οι άνθρωποι αναζητούν εναγωνίως περισσότερα προϊόντα , όμως δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τα αποκτήσουν ,και κατά συνέπεια να εξυπηρετήσουν τους νόμους της αγοράς , με αποτέλεσμα να βιώνουν υπαρξιακά προβλήματα .
Να μην περιμένουμε τον ουρανό να κατέβει να μας χαμογελάσει και να μας πάρει από το χέρι .Καιρός είναι να φτιάξουμε την δική μας σκάλα , και να τον συναντήσουμε .Μας περιμένει. Ας μην τον απογοητεύσουμε πάλι .
*ο όρος αμάρτημα σημαίνει διανοητικό λάθος στην αρχαία λογοτεχνία.
ΣΟΡΟΒΕΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
Ζούμε σε μια εξαιρετικά ασυνήθιστη εποχή. Η επιστημονική πρόοδος ξεπερνά κάθε φαντασία , όμως η πνευματική και η οικονομική πενία αυξάνεται αλματωδώς. Οι επιστήμονες ενταγμένοι στον ισχύοντα οικονομικό μηχανισμό , παράγουν τεχνολογική γνώση , όμως αδυνατούν να την εφαρμόσουν , να την παρουσιάσουν προς όφελος της κοινωνίας στο βαθμό που πιθανότατα θα επιθυμούσαν. Οι κατέχοντες των μέσων παραγωγής δεν επιτρέπουν στους επιστήμονες –εργάτες να παράγουν , για παράδειγμα , περισσότερα και καλύτερης ποιότητας αυτοκίνητα μάρκας ΒΝΞΚ , διότι θα μειωθεί η αγοραστική τους αξία , γεγονός που θεωρείται απαγορευτικό , για τους νόμους της αγοράς της σύγχρονης βιομηχανικής εποχής.
Αυτό το φαινόμενο έχει ως βασικό αποτέλεσμα να ελέγχεται , να απομονώνεται , να καθοδηγείται η επιστημονική δράση σε βάρος του κοινωνικού συμφέροντος.
Οι επιστήμονες είναι μια εργατική δύναμη που δυστυχώς αδυνατεί να αντισταθεί στη λαίλαπα της εκμετάλλευσης. Οι άνθρωποι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι ενωμένοι έχουν την δυνατότητα να διεκδικήσουν ό,τι τους ανήκει και ακόμα περισσότερα. Τα άτομα δεν πουλάνε μόνο την εργατική τους δύναμη αλλά και την συνείδηση τους ,και αυτό είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα *τους .
Καταδικάζονται εν γνώσει τους στην πνευματική και οικονομική ανυπαρξία με αποτέλεσμα να καταδικάζουν όλες τις γενεές ανά την ιστορία.
Σύμφωνα με μελέτες , προβλέπεται σε λίγα χρόνια , ο πληθυσμός της Γης να φτάσει σε επτά δισεκατομμύρια. Αυτό σημαίνει ότι , εφόσον είμαστε περισσότεροι, και φτωχότεροι , ποιος ο λόγος να μην διεκδικούμε από τους ολίγους , όσα μας ανήκουν ;
Ζούμε σε μια εποχή , όπου κυριαρχεί η μειονότητα των ευνοημένων .Αυτή η ελάχιστη κοινωνική μερίδα , δυστυχώς , που κατέχει τον πλούτο , διαμορφώνει την κοινωνική και πολιτική μας συνείδηση , μέσω των μηχανισμών τους , όπως είναι τα ΜΜΕ , ο τύπος , και αποφασίζουν για εμάς , χωρίς εμάς , με μοναδικό τους κριτήριο , οι πολλοί να εργάζονται και να πονάνε για ένα κομμάτι ψωμί , και να ευχαριστούν για αυτό .
H μεγαλύτερη κοινωνική πληγή αποτελεί η κοινωνική αδιαφορία για τα προβλήματα των συνανθρώπων μας , άρα του ίδιου μας του εαυτού.
Αν ο άνθρωπος δεν υπερασπιστεί τα δίκαια δικαιώματα του διπλανού του , ποτέ δεν θα αποκτήσει συνείδηση περί δικαίου και αλήθειας .
Ο κόσμος όπως είναι δομημένος , βρίσκεται σε μια ιστορική αντίφαση. Οι άνθρωποι αναζητούν εναγωνίως περισσότερα προϊόντα , όμως δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τα αποκτήσουν ,και κατά συνέπεια να εξυπηρετήσουν τους νόμους της αγοράς , με αποτέλεσμα να βιώνουν υπαρξιακά προβλήματα .
Να μην περιμένουμε τον ουρανό να κατέβει να μας χαμογελάσει και να μας πάρει από το χέρι .Καιρός είναι να φτιάξουμε την δική μας σκάλα , και να τον συναντήσουμε .Μας περιμένει. Ας μην τον απογοητεύσουμε πάλι .
*ο όρος αμάρτημα σημαίνει διανοητικό λάθος στην αρχαία λογοτεχνία.
ΣΟΡΟΒΕΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009
ΑΜΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΞΥΠΝΙΟ ΣΟΥ.......
ΑΜΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΞΥΠΝΙΟ ΣΟΥ.......
Στη σύγχρονη βιομηχανική εποχή ακούγεται όλο και συχνότερα η ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργήσει σχέσεις επικοινωνίας για να καταφέρει να γνωρίσει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια του συνανθρώπου του. Ωστόσο αυτή η ανάγκη δεν πραγματοποιείται εξαιτίας της κοινωνικής αλλοτρίωσης που διέπει την κοινωνική μας συμπεριφορά με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να μένει πιο μόνος και από τους αγγέλους.Η μοναξιά είναι πιο επώδυνη όταν ,έχεις την ανάγκη να δώσεις πολλά στον διπλανό σου , και ο τελευταίος δεν δέχεται ή δεν ενδιαφέρεται να απλώσει το χέρι του για να τα αγγίξει. Για να αγαπήσει ο άνθρωπος τον άλλον, πρέπει να απαλλοτριωθεί από αυτό που είναι ,ως ιδιαιτερότητα, για να μπορέσει να ενωθεί μαζί του. Μ' αυτό τον τρόπο η ενότητα του εαυτού του ανθρώπου αποκαθίσταται σ' ένα ανώτερο επίπεδο,διότι έχει ευρύτερους προσδιορισμούς από την ατομικότητα. Συνεπώς το μάτι του ανθρώπου γίνεται τηλεσκόπιο και τον διακρίνει η καθαρότητα της σκέψης και της συνείδησης του.
ΣΟΡΟΒΕΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
Στη σύγχρονη βιομηχανική εποχή ακούγεται όλο και συχνότερα η ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργήσει σχέσεις επικοινωνίας για να καταφέρει να γνωρίσει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια του συνανθρώπου του. Ωστόσο αυτή η ανάγκη δεν πραγματοποιείται εξαιτίας της κοινωνικής αλλοτρίωσης που διέπει την κοινωνική μας συμπεριφορά με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να μένει πιο μόνος και από τους αγγέλους.Η μοναξιά είναι πιο επώδυνη όταν ,έχεις την ανάγκη να δώσεις πολλά στον διπλανό σου , και ο τελευταίος δεν δέχεται ή δεν ενδιαφέρεται να απλώσει το χέρι του για να τα αγγίξει. Για να αγαπήσει ο άνθρωπος τον άλλον, πρέπει να απαλλοτριωθεί από αυτό που είναι ,ως ιδιαιτερότητα, για να μπορέσει να ενωθεί μαζί του. Μ' αυτό τον τρόπο η ενότητα του εαυτού του ανθρώπου αποκαθίσταται σ' ένα ανώτερο επίπεδο,διότι έχει ευρύτερους προσδιορισμούς από την ατομικότητα. Συνεπώς το μάτι του ανθρώπου γίνεται τηλεσκόπιο και τον διακρίνει η καθαρότητα της σκέψης και της συνείδησης του.
ΣΟΡΟΒΕΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)